| تبليغات | X |
|
|
|
|
|
|
|
|
|||
|
يه جاده بين اين همه کوه ... يه آسمون پر از ستاره هاي چشمک زن ... ستاره هايي که توي آسمون اين جا نيست ... ماه که چقدر زيبا و رويايي توي آسمون شب اين جا نشسته ... به هر جا نگاه مي کني ، فقط کوه مي بيني ... جاده ي ساکت و بي عابر جاي خوبي براي فکر کردنه . به آسمون نگاه مي کنم ... يه لحظه چشمامو مي بندم ... - دستامو بگير ... - باهام حرف بزن ... - الآن چه آرزويي داري ؟ دستمو ول مي کني و رو به روم مي ايستي . چشمامو باز مي کنم و ... مي خوام آخر جاده رو ببينم ...
|
|||
|
2
نوشته شده در دوشنبه بیست و هشتم فروردین 1385ساعت 13:17 توسط پرنیان پوش
|
|
|||
| پرنیان پوش آسمان ها | ||
|
مهتاب دلپسـند ! ديري ست کاين دريچه تو را انتظار بر آغوش ها گشـوده و خاموش مانده است از کوه ها برآي بردشـت ها بتاب فانوس ِ آسمان امشب مرو به خـواب امشب اگربرآيي هراشکِ شبنمي لبخند مي شـود وين دوزخ ِ زمين سيمينه چون بهـشتِ خداوند مي شـود از دسـت ها برآي درچشـم ها بخنـد مهتاب دلپسـند ... |
||
|
|
||
|
منوی اصلی | ||
|
|
||
| آرشیو وبلاگ | ||
|
|
||
| دوســــتان | ||
|
|
||
|
POWERED BY
BLOGFA.COM |
